เชื่อเถอะว่า
ไม่ได้ิคิดเรื่องนี้เป็นครั้งแรก
ทำไมชีวิตม.ปลายของกุเรามันขมจังวะ
ใช่ ... ก็รู้ ว่าเออเลือกสายผิด
แต่เหตุการณ์หลังจากนั้นก็รู้สึกว่า ... แทบไม่มีความทรงจำใหม่อะไรดีๆเลย
ประมาณราหูอม - -
ตอนนี้เทอมสุดท้ายใกล้จะหลุดพ้นแล้ว
พยายามคิด และทบทวนสิ่งที่ผ่านมา
เรียน เซ็ง ไม่มีความสนใจ ไม่อยากพยายาม เกรดก็ตกกว่าที่เคยเป็น
เพื่อน ตอนนี้ยังต้องรักษามารยาทกันอยู่เลย จะพูดหรือทำอะไรก็ต้องคิดมากๆ ไม่กันเองสักนิด
รัก คุด ตอนนี้เลิกคุยกันไปแล้ว ทั้งที่อยู่ห้องเดียวกัน มันไม่มีอะไร ห่างกันวันละเมตร เรารู้กันอยู่แก่ใจ ไม่มีคำลา ต่างคนต่างเลิกกันไปเอง เลิกคุย เลิกมอง เลิกใกล้ ทุกวันนี้ยังสงสัยว่าควรเกลียดเค้าที่ไม่มั่นคงหรือเกลียดตัวเองที่ไม่ดี
สุขภาพ จิตไม่แจ่มใส คิดมากและมักอารมณ์เสียบ่อย ๆ เลิกดูแลตัวเอง เลิกแต่งตัว น้ำหนักขึ้นเยอะด้วย :(
คนเราพอมันเฟลทุกเรื่อง
ความไม่มั่นใจในตัวเองก็เข้ามา เราดีพอจริงๆหรอ ตอนนี้เรามันไม่มีอะไรเลยเมื่อเทียบกับ ....
เมื่อก่อน ไม่ใช่คนประเภทที่จะแคร์ว่าคนอื่นคิดยังไง เคยคิดด้วยซ้ำว่า 'เซฟ์ล' เป็นคำที่อธิบายตัวเราได้คำหนึ่ง
หรือบางทีเราอาจจะนิสัยแย่เซฟ์ลจัดจนเบื้องบนหมั่นไส้จึงส่ง 3 ปีนี้เข้ามาเป็นบทเรียนชีวิต
อาจจะเพ้อเจ้อหรือดูตลกแต่ขอคิดเอาว่าเป็นอย่างนั้น :l
แต่ถึงยังไงก็นะ
ก็ได้เรียนรู้อะไรมากมาย
ได้เห็นมุมมองใหม่ๆ ที่ถ้ายังเรียนดี มีคนห้อมล้อม และให้ท้ายไม่ว่าจะทำอะไรเหมือนเมื่อก่อนจะไม่มีวันเข้าใจ
ถึงแม้ม.ปลายจะขมแต่ก็ต้องขอบคุณในจุดนี้
ทรมานก็จริง แต่ถ้าไม่มีก็ไม่มีวันรู้
ทุกวันนี้รู้สึกว่า ตัวเองนิสัยดีกว่าเก่า
และได้มองเห็นว่าเมื่อก่อน ได้ทำอะไรแย่ๆลงไปเยอะโดยไม่รู้สึกตัวว่าผิดเลย
ที่สามารถผ่านพ้นมาได้
ด้วยผลลัพธ์ที่ดีเกินกว่าที่เคยคาดไว้
ขอยกความดีำนี้ให้กำลังใจจากครอบครัว และพวกพ้อง
สำหรับความเข้มแข็งในหัวใจ :))
edit @ 3 Nov 2011 12:07:00 by ★I'm_laughtingT-T